มาถึงมหาวิทยาลัยได้ด้วยบริการรถโดยสารขนส่งมวลชนกรุงเทพฯ ก็ไปลงทะเบียนที่คณะแล้วพวกรุ่นพี่ก็นำเอาป้ายชื่อ “น้องโจ้” มาคล้องที่คอผม แต่ที่ไม่เหมือนใครคือใต้ชื่อของผมมีวงเล็บว่า “คนนี้จองแล้ว” ซะอย่างนั้น หลังจากนั้นผมก็ถูกรุ่นพี่พามารวมกลุ่มกับเพื่อนใหม่
ผมนั่งอยู่อย่างนั้นเพราะยังไม่รู้จักใครจึงยังไม่ได้คุยกับใครสักคน เลยพอมีเวลาสำรวจเพื่อนร่วมชะตากรรมของผมในอีกสี่ปีข้างหน้า สายตาก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้ผมสะดุดอยู่ตรงนั้น อาจเพราะหน้าใสๆ ดวงตากลมโตบวกกับแก้มป่องๆ ของเธอ (อ้อ! ที่ป้ายห้อยคอเขียนว่าเธอชื่อ “วา”) ทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงที่น่ารักทีเดียว
ผมตื่นจากห้วงความคิดทันทีที่เพื่อนสะกิดให้ลุกขึ้นเดินตามรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งออกไปข้างนอกเพื่อทำอะไรบางอย่าง อ๋อ! ประกวดดาว-เดือนอะไรนั่นล่ะ
......................................................
“นี่ วา เมื่อตะกี้นี้ฉันเห็นนายนั่นแอบมองเธอด้วยแหละ” กะแตกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นขณะที่เราเลิกเรียนวิชาแรก
“ใครน่ะ ตาคนนั้นของเธอ” ฉันถามด้วยความแปลกใจ
“ก็ตาโจ้ ที่เป็นเดือนของคณะไงเล่า นี่ฉันเห็นนายนั่นมองเธอบ่อยๆ ด้วยล่ะ สงสัยจะแอบปิ๊งเธอเข้าแล้ะล่ะ”
“จะบ้าเหรอ ที่นี่คนสวยๆ เหมาะสมกับเขาเยอะแยะ จะมาสนใจอะไรกับฉัน ขนลุก” ฉันรีบปฏิเสธ ก็แหมมันจะเป็นไปได้อย่างไรก็เขาดูดีขนาดนั้น ทั้งรุ่นพี่ รุ่นเดียวกัน ทั้งในและนอกคณะพากันชอบเขาเกรียวไปหมด
“มันก็ไม่แน่หรอกนะ เพื่อนเราก็น่ารักใช่ย่อยที่ไหน” ยัยแตยังไม่เลิกพล่าม จนฉันรีบตัดบท
“พอเลยแก ถ้ายังไม่หยุดฉันไม่คุยด้วยแล้วนะ” พูดจบฉันเลยจ้ำอ้าวนำหน้าไปก่อนปล่อยให้เพื่อนเดินหัวเราะคิกคักตามมา
......................................................
บทความ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น